( 2266 ) 327 / 21 « كفاران » . چنين است در دستنوشت . نمونهء جمع بستن جمع عربى بطريق فارسى است كه گاه در متنهاى ديرينه ديده مىشود . ( 2267 ) 327 / 25 « امامت » . روى « امامت » نشانه‌اى گذشته شده بدين معنى كه در حاشيهء دستنوشت مطلبى براى افزوده شدن در اين جايگاه هست ؛ ولى در حاشية چيزى مناسب مقام نوشته نشده است . ( 2268 ) 330 / 24 « حجارة » . در دستنوشت : « حجارة » . ( 2269 ) 331 / 7 و 8 « يغفر لمن يشاء و . . . » . آل عمران / 129 ؛ المائدة / 18 ؛ الفتح / 14 . ( 2270 ) 331 / 18 « باطل به حق » . در اين جاى از دستنوشت ، لكّه‌اى هست كه راه بىگمان شدن از قرائت را بر مصحّح مىبندد ؛ اگر چه از روى قرائتى كه از زير لكّه هويداست ، گمان مىكنم درست خوانده باشم . ( 2271 ) 331 / 21 « زيرا گفت » . « گفت » در اينجا ( ظ . ) زائد به نظر مىرسد ؛ هر چند مىتوان برايش محملى جست . ( 2272 ) 331 / 24 « ابن فنجويه » . حافظ ابن فنجويه ( ابو عبد اللّه حسين بن محمّد بن حسين بن محمّد بن عبد اللّه بن صالح بن شعيب بن فنجويه الثّقفى الدّينورى ) از محدّثانى است كه عبد الغافر فارسى در تاريخ نيشابورش ياد كرده و ستوده است . وى به سال 414 ه . ق . در نيشابور در گذشت ( نگر : تاج العروس ، دراسة و تحقيق على شيرى ، دار الفكر ، ج 3 ، ص 462 ) ( ضمنا سنج : شذرات الذّهب ، ج 3 ، ص 200 ) . ( 2273 ) 331 / 26 و 332 / تا 9 « . . . كى او گفت : . . . » ؛ « . . . بطريقي ديگر . . . » ؛ « روى . . . » . سنج : تفسير شيخ ابو الفتوح - قدّس اللّه روحه - ، چ شعرانى ، ج 6 ، ص 463 ؛ و : مجمع البيان ، ج 6 ، ص 427 . ( 2274 ) 332 / 16 « پروردگار » . در دستنوشت : « بروركار » . ( 2275 ) 332 / 26 « يقول » . در دستنوشت : « تقول » . ( 2276 ) 333 / 5 « ابو سعيد خدرى گويذ : . . . » . سنج : تفسير شيخ ابو الفتوح - طاب ثراه - ، چ شعرانى ، ج 6 ، ص 487 . ( 2277 ) 333 / 11 « زرينهاى » . در دستنوشت : « رزينهاء » . ( 2278 ) 333 / 12 « مىبينند » . نگر : تفسير شيخ ابو الفتوح - نوّر اللّه مرقده - ، چ شعرانى ، ج 6 ، ص 487 .